ආදරේ වෙන්නැති ඔබට සදා මන්..

ගෙවෙන්නට ඇති පැය ගනන්..

ඔබත් මාත් හමු වුන දිනයක..

ගොතන්නට ඇති කතා දහසක්..

එකට ඇමිණූ වචන මුසු කර..

මනින්නට ඇති පියවර ගනනින්..

දෑත් පටලා එකට එක් කල...

හිදින්නට ඇති පැය ගනන්..

යොමා නෙතු ඔය නෙතු අද්දර...

මවන්නට ඇති සිහින දහසක්..

හිදින්නට ඔබ ලගම සදහට..

විදින්නට ඇති ගෙවුන මතකයන්..

ඔබෙන් ලද සතුට සිහි කර..

නැතිව යන්නැති ඔබෙන් තොර ලොවක්..

බැරිව යන්නැති නොදැක ඔය නෙත්..

නොහැකි වෙන්නැති වලකනු හැගුමන්..

ආදරේ වෙන්නැති ඔබට සදා මන්..

සිහිනෙක දැවටී ..

සිතුම් බැහැර කර..

සිර කරමි මා සිත..

සිහිනෙක දැවටී ..

අයාලේ යන..

නෙත් බැලුම් සගවා..

යොමමි වෙනතක..

හඹන ඔබෙ නෙතු..

හිතට නොදැනිම..

වචන සිර කර..

අගුලු දමමි මුව..

වදනකින් වුවද..

ආලය අයදින...

එකග නැතිමුත්..

සගවමි ප්‍රේමය..

දිගින් දිගටම..

ඔබව ඉල්ලන..

මතකද යුගයක..

සැන්දෑ සමයක..

මතකද යුගයක..

සටහන් කල අපි..

පියවැල් වෙරලක...

අත්වැල් පැටලුන..

මතකද ඒ දින...

වින්ද දසුන් අපි..

සොදුරු වෙරල ඉම..

තරුණ දෙහදක..

මියුරු මතකයන්..

ගෙවුන පැයවල්..

මේ වෙරල දිග..

මැකුනත් පියවැල්..

නොමකෙන පැතුමන්..

පැතුවා මතකද..

ක්ෂිතිජය සේ දුර..

අදත් එලෙසමයි..

ප්‍රේමය පෙර සෙයි..

ගෙවී ගොස් දින..

මහලු වී අප..

යොමමු නෙත් යුග...

පුරුදු ක්ෂිතිජෙට...

තබමු සටහන්..

පිවිතුරු ප්‍රේමෙක...

දැන සිටියා නම් එදත් අද මෙන්..

දෙනෙත් පියන් හැර බැලුවෙමි..
ඇස් රිදුම් දෙයි..
හිරු කිරණ නුපුරුදු ලෙස..
බොදවෙයි සිතුවම්...
තෙත් කරයි දෙනෙත්...
කදුලු බිදුවක්..
වේදනාව පිරි...

දිස් වෙයි මුහුණක්...
සොවින් බර..
පියවි සිහිය එන තෙක් ..
දෙනෙත් නොවැසූ...
ඔබ දුටු පලමු දින ..
වගෙමයි අම්මේ...
මුදු වු සිනහවක් ..
මුවට නැගුන කල...

සමුගන්න සිතුවේ නෑ මං..
මෙලෙස විගසම..
දුක වැඩි ඇති මටත් වඩා..
අම්මේ ඔබේ හද තුල..
හිතන්නැතුව ඇති..
ඒවි කියා මෙවන් දිනක්..
සුරතල් බැලූ දෑතින්ම..
අවතෙව කරන්න අඩ පණ දෝණිට...

ජීවත් වෙන්නෙමි මැරි මැරි මා අද...
වාවනු බෑ මට අම්මේ ඒ දුක..
සිහින නොතනා ඉන්න තිබුනා..
පැතුම් සිර කරගන්න තිබුනා..
හිතම ගල් කරගන්න තිබුනා..
දැන සිටියා නම් එදත් අද මෙන්..
මැරෙනා දින එක එක ලං වන බව...

මැදි වෙලා මම හදවත් ගණනක..

අපට හිමි නැති අපේ ලෝකය...
අහිමි කලේ ඔබත් නොව..
මමත් නොව...
වාසනා නෑ අප හදවත් තුල..
සිහින මැවූ ඒ ලොව තනන්නට...

ආදරේ අඩු නෑ මගෙ හද තුල..
ආදරේ අඩු නෑ ඔබෙ හද තුල...
එහෙත් අසරණ වෙලා අපි අද..
නෙතු අයමින් මියැදෙන ඒ ලොව වෙත..

මැදි වෙලා මම හදවත් ගණනක..
අතරමං කල නොහැකි කෙදිනක...
ඔබේ හදවත, ඔවුන්ගෙ හදවත්..

අත්හල නොහැකිව කොකියන හද තුල...

මව්පිය සෙනෙහස හැර එනු කෙලෙසද...
ඔබගේ සෙනෙහස පිටුපා කෙලෙසද..
එකක් කියා තෝරා ගනු කෙලෙසද...
සිතට එකග තීරණක් නොමැති තැන...

මායි චමි අයියයි...

ඔන්න අක්ශරේට මගෙ පලවෙනි කතාව දාන්න හිතුවා..හිතුවා හිතුවා ලියන්න දෙයක් ආවෙම නෑ, ඉතින් මං හිතුවා මං පොඩි කාලේ මට යාලුවටත්,සහෝදරයටත්,හිනා වෙන්නත්,අඩන්නත්, ගහගන්නත් උන්න අපේ චමි අයියා එක්ක කරපු හොද හොද වැඩ ටිකක් ගැන කට්ටියට කියන්න..අපේ අක්කා උන්න තමයි ඒත් ඉතින් එයාලා අපේ වයසට ගැලපුනේ නෑ නෙව.. චමි අයියා කියන්නේ අපේ අම්මගෙ අයියගේ පුතා .. මට වඩා අවුරුදු දෙක තුනක් ලොකු ඇති, මට පොඩි කාලේ සෙල්ලම් කරන්න උන්න එකම යාලුවා තමයි .. අනිත් කස්ටියම මට වඩා හෙන ලොකුයි...


අපිට එක එක කාලෙට එක එක පිස්සු තිබ්බා.. සරුංගල් පිස්සුව, බට තුවක්කු පිස්සුව, කැට පෝල පිස්සුව... මාත් ඉතින් කෙල්ල උනාට පොඩි කාලෙ කොල්ල වගේ තමයි, මං හිතන්නේ කොල්ලෙක් එක්කමනේ එක්කහු වෙලා උන්නේ..


අපිට කරන්න සෙල්ලමක් නැති උන තැන ගහගන්න එකත් සෙල්ලමක් උනා.. වැඩ්ඩා වගේ ගහගන්න ගියාට මොකද අත පය තලාගෙන හොදට ගුටි කෑවෙත් මංම තමයි.. බට තුවක්කු හදා ගත්තම කොහිකිරිල්ල ගෙඩි හොය හොය ගම වටේ දුවනව අපේ චමි අයියාත් එක්ක, පස්සෙ දෙන්න ගස් වටේ දුව දුව බට තුවක්කු වලින් විදගන්නවා වෙඩි තියනවය කියල.. ඒත් වැඩියෙන්ම වෙඩි කන්නේ මම පලු දාන්නම...


අපේ ගෙට පිටිපස්සේ ඒ කාලෙ තිබ්බා මහ වත්තක් අක්කර 10 කද කොහෙද, ඔය වත්ත බලා ගන්න උන්න නැන්දට ලමයි නෑ ඉතින් අපි දෙන්නට පන ඇරගෙන .. ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ආව ගමන් දුවන්නෙ එහෙ තමයි දෙන්නා..එහෙ අපි දෙන්නට උන්න සෑහෙන්න හුරතල් සත්තු : ලේන්නු පැටව් 3ක්, ඇහැක් පොට්ට උන කුන්දික්කාලියෙක් ( ඇහැ පොට්ට කරෙත් අපි දෙන්නම තමා ), පූස් පැටියෙකුයි තව බල්ලෙකුයි..ඔය බල්ලයි පූසයි ඇරෙන්න අනිත් සේරමත් මායි චමි අයියයි අල්ලපු එවුන්.. ලේන් පැටව් නම් මහ වත්තේ පොල් ගස් වලින් වැටුන එවුන්.. අර කුරුල්ලා ඇල්ලුවෙ නම් අපි දෙන්නා..


ඔන්න එක දවසක් මායි අපෙ චමි අයියයි වත්ත පහල සෙල්ලම් කරනවා (කැට පොලු පිස්සුව කාලේ ) මේ කුරුල්ලා උන්නා පොල් ගහක අත්තක් උඩ කෑ ගගහා... ඔන්න චමි අයියා සද්ද නොකර කලිසම් කොටේ පිටිපස්ස සාක්කුවේ තිබ්බ කැට පොල්ල ඇදලා ගත්තේ හිමීටම සද්ද නොකර ඉන්නවා කියන ගමන්මයි.. මාත් මීයා වගේ සද්ද නෑ.. ඒ කාලෙ එයා කරපු මොන පව්කාර වැඩේටත් මං උඩින්ම සපෝර්ට් එක දුන්නා..ඊලගට ගල් කැටේ ගානට තියලා ඇහැක් වහලා ඉලක්කේ ගන්නවා.. පටස් ගාල තියෙයි පොට්ට ඉලක්කේ ගිහින් වැදුනේ පොල් ගහේ රැදිලා තිබ්බ දිරච්ච අතු කෑල්ලකට... ඒත් මේකගෙ වෙලාව කියන්නෙ අත්ත ගිහින් වැදුනේ කුරුල්ලට.. ජබෝස් ගාල කුරුල්ලා බිම...දුවලා ගිහින් කුරුල්ලව අතට අරන් ගම වටේ දිව්වා කුරුල්ලෙක් ඇල්ලුවා කියන්න.. පස්සෙ තමා වත්තෙ නැන්දව මතක් උනේ, ඊලගට දිව්වේ එහෙ..දෙන්න හොද බැනුමක් අහගත්තා පව්කාර වැඩ කරනවය කියලා..නැන්දා කොහොම හරි කුරුල්ලා බේර ගත්තා, හැබැයි ඇහැ නම් පොට්ටයි.. ඌට අපි නම දැම්මා චූටි කියලා..


ඊලගට අපේ කැමතිම සෙල්ලම උනේ හමුදාවයි කොටියි.. හමුදාව නම් අපි දෙන්නා කොටි තමයි කම්බි වැට දිගේ දුවන දිමියෝ.. ගිනි පැලැල්ලක් අරන් එක දිගට උන්ව පුච්චන් යනවා .. ඒ තමා වෙඩි තියනවා.. සමහරුන්ව බාගෙට පුච්චලා කාර් පොඩි වල දාන් දුවනවා ඇම්බුලන්ස් එකේ ඉස්පිරිතාලේ ගෙනියනවා කියලා.. නිදි කුම්බා තලලා බෙහෙත් කරනවා.. සමහර දිමියො නම් තරහටද කොහෙද පස්ස උඩ දාන් අත් කකුල් හපනවා, එවෙලෙට ඉතින් මරණීය දන්ඩනය තමයි උන්ට..අපෝ උන්ගේ පස්ස පොඩි උනාම ගදේ බෑ..


තව අපේ පූස් පැටියට උන හදිය ගැන, චමි අයියා වත්තෙ මාම එක්ක බුලත් කාපු හැටි ගොඩක් දේවල් තියෙනව කියන්න නම් එව්වා මේකෙ ලිව්වොත් පෝස්ට් එක දිග වැඩි වෙනවා.. කස්ටියට මේක හිතට ඇල්ලුවොත් ඒවත් ලියන්නම් ඉස්සරහට..
කස්ටියගෙ ප්‍රතිචාර හැටියට තමා ඉතින්.. මේක ලිව්වම මඩ වදින්නත් ඉඩ තියෙනවා කියලා මට හිතුනත් ඕන එකක් වෙද්දෙන් කියලා ඔහෙ ලියලා දැම්මා... :D

වරද මගෙම වෙන්නැති..

පිරිසිදු සිතින් කියූ වදනක්..
සතුටු සිතින් නැගූ සිනහවක්..
කවට කමින් කියූ කතාවක්...
කනින් අසා පිට කෙරූ කියමනක්...


සිනා ගෙනා, කන් පිනවූවා..
විටෙක තෙත් කල දෙනෙත් පවා...
වෙනස් උනේ නෑ කාටත්..
හිතුවේ නෑ කළ හොද හඹයි කියා...


කරත් විහිලුවක් කථා පෙට්ටිය...
සිතුවේ නෑ විහිලුවක් වෙන්නට...
සිතක් රිදුනත් ඒ වෙලාවට...
සිතුවෙ සිනහවක් ගෙනත් දෙන්නට....


සිත තැලුනත් සිනාසුනා මං...
නෙතු හැඩුවත් වහන් කලා මං...
එහෙත් වරද මගෙම වෙන්නැති..
සුහද කමට ඉඩ නැති ලොවේ....

ඔබ කිව් වදන් සැබෑ වෙලා අද .....

අඟලක් අඟලක් ගානේ..

චලනයක් චලනයක් ගානේ..

වචනයක් වචනයක් ගානේ..

මතක ඇති තවමත්...

ලඟයි ඔබ එතරම්..

ඇසට...

ලඟයි ඔබ එතරම්..

මතකෙට..

ලඟයි ඔබ එතරම්..

හදවතට..

අද දුරස් වෙලා...

ඇසින්...

අද දුරස් වෙලා...

මතකයෙන්...

අද දුරස් වෙලා...

හදවතින්...

ඇසින් වැටෙන කදුලකට...

රිදුම් දෙන මතකයට...

දුක දැනෙන හදවතට...

යලි නො එන්නම...

ඔය ඇස් හඩාවි..

මතකය රිදේවි...

හදවත තැවේවි...

මම ලඟ නොවේවි...

ඔබ කිව් වදන්..

සැබෑ වෙලා අද...

තෙත්වූ නෙත් යුග සොයනවා අද..

මිහිරි මතකය ගෙනෙනවා දුක..

ඔබේ හදවත සොයනවා මම...

එහෙත් ඔබ දුර වැඩියි මා හට...