වැදගත් දේ

ජීවිතය සොයන්න හිතුව ජීවත් වෙන්න

ඒත් හොයන්න දෙයක් ඒකෙ නෑ

පාරක් සොයන්න හිතුව ගමනක් යන්න

ඒත් හොයාගන්න පාරක් නෑ

කෙල්ලෙක් හොයාගන්න හිතුව යාළුවෙන්න

ඒත් යාළුවෙන්න කෙල්ලෙක් නෑ

නැති දේවලින් වැඩක් නැති නිසා

ජීවිතය නොවැදගත්දැයි බැලුව

නෑ, වැදගත්ම දේ ජීවිතය.....

තාමත් ජීවත් වෙන්න

පොර අල්ලන මම

ඡන්ද අතරේ අපේ ගෙදර ... (by රත්ගමයා)

ගිය අවුරුද්දේ
අපේ තාත්තා  UNP
කොල පාටින් ගෙදර තීන්ත ගෑවා...
අම්මා සන්ධානේ
කුස්සිය නිල් පාට ගෑවා....
මල්ලි ජවිපේ
බයිසිකලේ රතු ගෑවා...
ආච්චි අම්මා හෙල උරුමේ...
 පූජ කරපු හැම මලම කහ පාටයි

හැබැයි මේ අවුරුද්දේ

අම්මා UNP ....
තාම කුස්සිය නිල් පාටයි
තාත්තා ජවිපේ....
තාම ගෙදරම කොල පාටයි
මල්ලි සන්ධානේ....
තාම බයිසිකලේ රතු පාටයි  
ඒත් අනේ අපේ ආච්චි අම්මා....
හෙල උරුමෙට කුනුහබ්බෙන් බනිනවා...


                                පැත්තකට වෙලා බලන් ඉදපු මම
                                     --    රත්ගමයා  --

අයිති නෑ මා නුඹට....

හිත දෙමංසලක තනිවි..

නුඹ එක පසක ...

ඔහු එක පසක...

කුමක් මම කරන්නද...

සිතත් මගේ දෙමංසලක...

ඇරඹුම ගත්තේ නුඹ....

නිමාවෙහි තත් ගත්තේ ඔහු..

ඇරඹුමට පෙම් කරත්...

අද නිමාවට වශි වි මම

කලක් පෙම් කලා නුබට...

හැරගියා නොකියාම..

ඔහුට පෙම් නොකලද..

අහම්බෙන් මාපිය යෝජනාවක..

ප්‍රථිපලය වි ඔහු අද...

නොසිතුවත් පෙම් කරන්නට...

ලං වුනා ඔහු හෙමිහිටම...

හිත මතට සොදුරු සිත්තමක්ම විලසින..

පිලිවෙල කලා දුහුවිලි වු මා සිතම...

එදා හැරගිය නුඹ ...

අදත් ඇවිදින් කලඹනවා මා තුන් හිතම..

එනමුදු මිනිස් වෙස් ගත් ඔහු හැරදමා...

පිටුපාන්නට බැ පලාගිය අයෙක් වෙනුවෙන...

ඉතින් හැර දමන් මා..

අයිති නැ මා නුඹට....

නුඹේ හිතුවක්කාරි...

හඩන හිත මගේ සනසන්න..
සනසා ලගින් හිදින්න...
කදුලු තෙරෙපෙන දැස මගේ..
පිහිදා හිනාහෙන්න...
නුඹ තරම් වෙන කෙනෙකු...
දන්නේ නැ නේද..


උණුසුම් නුබේ හුස්ම පොද ලග...
ගැහෙන හිත තදකර...
ආදර කතාවක පාට තවරන්න...
ලංවී හිනැහෙන්න...
ආදරයෙන් මා අමතන්න...
නුඹ තරම් වෙන කෙනෙකු නැ මට...


වෙන කෙනෙකු ගැන හිත හිතන්න...
ලංවි නුඹ හැරදමා හිනාවෙන්න..
නුඹේ දුක සතුට කර පා කර යවන්න...
දන්නේ නැ නුඹේ හිතුවක්කාරි...
දන්නේ නැ කෙදිනකවත්..

අරුන්දතී 8 වන පියවර

දින ගනනාවක සිට යලිත් දකින්නට පෙරුම් පුරමින් උන් දසුන දුටු තාරුක හිරිවැටී ගියේය..
"ඔයා..." ඔහුට එක්වරම කියැවිනි. දින කිහිපයකට පෙර සිරිවංශ නිවසේ ජනේලයෙන් එබී තම වාදනයට කන්දීගෙන උන් යුවතිය  අද දෙනෙතෙහි කදුලු පුරවාගෙන තමා  අසල දණ ඔබාගෙන සිටී. මේ යැයි කිව නොහැකි ආත්මීය හැගීමකින් තාරුක දැවී ගියේය. පණ ගැහෙන සිතිවිලි අතරේ තාරුක හෙමි හෙමින් පිට්ටනියේ ඈතට ඇවිද යද්දී.. වන්දනා පන්ති කාමරයට ගියාය. 

අවතැන් වු සිතිවිලිත් සමග තාරුකට පන්ති කාමරයේ සිටිය නොහැකි විය විවේක කාලයෙන් පසු කාලච්ඡේදයට ඔහු පන්තියට නොගියේ එබැවිනි. පිට්ටනියේ සිදුවු සිදුවීම් එකිනෙක සිතිවිලි වල දැවටෙමින්ඔහුට වද දෙන්නට විය. වන්දනාගේ කදුලු පිරි දෙනෙත ඔහුගේ හදවත කිසිදාක නොවු තරම් සසල කරවන්නට සමත්ව තිබුණි.

"ඇයි ඔයා හැම වෙලාවේම මගේ හිතට ඇවිත් වද දෙන්නේ" ඔහු තනිවම මිමිණුවේය...

පුස්තකාලයට ගොස් පොතක් පෙරලා ගත්තද බොදවු අකුරු පේලි වල කිසි අරුතක් ඔහුට නොවැටහිනි. කාලච්ඡේද දෙකක්ම නිකරුනේ ගෙවා දැමූ ඔහු අවසන් කාලච්ඡෙදසේ සසල සිතිවිලි සමග පන්ති කාමරයට ගියේය ඔහු දොරෙන් ඇතුල්වත්ම චමීන් ඇතුලු දගකාරයන් පිරිස  උසුලු විසුලු කරමින්  හිනැහෙන්නට විය. 

“ජාත්යේ ගැලවුම්කාරයා..” ඒ අතර කෙනෙක් උස් හඩින් කීවේ පන්තියම සිනහ සයුරේ ගිල්වමිනි.  කිසිත් නොකී තාරුක නිහඩවම ගොස් ඉසංක අසල වු තම සිසු පුටුවට බරවිය. 

“කොහේද උඹ ගියේ හා...” එක්වරම ඉසුංක තාරුකගේ ඇගට කඩන් පැන්නේය. 

“ලයිබ්රරි එකේ හිටියේ...” තාරුක සන්සුන්ව මිමිනුවේය.

“උඹේ මොලේ නරක් වෙලාද උදේ ඉදන් කෙමෙස්ට්‍රි පිරියඩ් එක එනකල් නේ උඹ බලන් හිටියේ.. ඇයි පුත්තලං බූරුවෝ කට් එක දැම්මේ... සර් උඹව ඇහුවා.." ඉසංක විමසිලිමත්විය

“ඔළුවේ කැක්කුමක් ආවා මචන් ඉවසන්න බැරි උනා” තාරුක පරාජිතව කීවේය.

“ඈ තරුවෝ උඹට ඔළුවේ කැක්කුමක් හැදුනද නැත්නම් අර නංගි බබාගේ ඔළුව අත ගගා හිටියද...”‍ චාමින් විහිලුවෙන්ම කතාවට එක්විය

“කවුද බං නංගි බබා......” කිසිත් නොදැන උන් ඉසංක උනන්දුවෙන් චාමින් දෙසට හැරුණි. 

“ අ..හා.. ඉසෝ... උඹට කියන්න බැරි උනානේ.. ඉනටවල් එකේදි අපි චූටියට වැඩේට මුල පිරුවා...”
 
“වැ‍ඩේට... හෑ... මොන වැඩේටද බන්ස්....” ‍
 
“අහගෙන හිටපන්කෝ උඩ පනින්නේ නැතිව....”
 
“හා.. හා... ඉතින් වාත අමාරුව හදාගන්නේ නැතුව කියපන්.....”
 
“අළුත් කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් අල්ලගෙන පොඩ්ක්.. දන්නේ නැදද.......” චාමීන් ඉහිමැරුවේය....

“අ.. හා... ඒ වැඩේ...කෙලින්ම කියපන්කෝ රැගත් දුන්නා කියලා.... ඉතින් ඉතින්.....” ඉසංක අළුත් උනන්දුවකින් කතාවට සවන් දුන්නේය

“ඔවි ඉතින්.. එහෙම කලා....අපි ටිකක් සැරට කතා කලාම මෙන්න බොලේ කෙල්ල බිම ඉදගෙන අඩන්න පටන් ගත්තා....” 
 
“නෑ...... ඉතින්....” ඉසංකගේ උනන්දුව දිලිසෙන ඇස් වලින් මනාවට පෙනිනි.

“කොහේද.. හේ මුකලන් බස්සා කොහේදෝ ඉදන් පාත් වෙලා.. ගැලවුම්කාර භූමිකාව රගපාන්න පටන් ගත්තනේ...හ..තු..රා...” චාමින් තාරුකගේ පිටට පහරක් ගසමින් කීවේය... ඔහුගේ වදන්වල විනොදයක් මිස තරහක් නොවීය... 

“කෙල්ලගේ කදුලු දැකලා දුක හිතුනද තරූ...” ඉසංක ගනනකට නොගෙන ඇසුවේය..

“ඉසා... උඹ දන්නවද ඒ කවුද කියලා........”තාරුක ඉසංක දෙස බලා කීවේය
“ඇයි මමත් දන්න කෙනෙක්ද...”
 
"හ්ම්ම්ම්..... අර නංගි උඹලගේ ගෙදර ඉන්නේ......” තාරුක මිමිනුවේ සැක සහිතවය...

“මොනවා...?? වන්දනා....” බලා සිටිත් දී ඉසංකගේ ඉරියව් වෙනස් වුනි 

“නමින් නම් දන්නේ නැහැ මචෝ ඒත් මම දැකලා තියෙනවා  ඒ නංගි උඹලගේ ගෙදර ඉන්නවා”
තාරුක සැකයෙන් මෙන් කියද්දි ඉසංක වේගයෙන් චාමීන් වෙත පැන ඔහුගේ කමිසකෙලරයෙන් අල්වාගත්තේය.

සුභා අක්කා... ( සන්වේදී මතකයක් )

මේ ලගදි දවසක නිම්ශා දාලා තිබ්බා පෝස්ට් එකක් හරියා කියලා ..ඒක දැකලා තමයි මට මේ කතාව මතක් උනේ..මේක රත්ගමයා බ්ලොග් එකේ දාන්නද ..අක්ෂරේ දාන්නද කියලා ගොඩක් හිතුවා..මේ කතාවට ගැලපෙනම තැන තමා මේක..මම සන්වේදීව ලියන පලවෙනි කතාව තමයි මේක
 සුභා අක්කා...ඇත්තටම කවුද මේ...
මට වයස අවුරුදු 5ක් වෙනකොට මට හිටිය හොදම යාලුවා තමා මෙයා. එතකොට එයාට වයස 16ක් විතර වෙන්න ඇති..සුභා අක්කා කියන්නේ අපේ ගෙදර වැඩ වලට උදව්වට හිටපු කමලා නැන්දගේ දුව.අපේ මල්ලිටයි මටයි හිටපු හොදම යාලුවා තමයි එයා
පොඩි කාලේ මාව බලා ගත්තු කෙනා තමයි එයා..
ගොඩක් වෙලාවට පොඩි කාලේ මමයි අපේ මල්ලියි ගහ ගන්නවා..ඒ වෙලාවට දුවගෙන ඇවිල්ලා අපේ රන්ඩුව මැද්දට පැනලා ඒ රන්ඩු නවත්තන්නේ සුභා අක්කා..
එයා හරියට මට සහෝදරියක් වගේ..මමත් එයාට ගොඩක් ආදරේ කරා..එයත් එහෙමයි.. මගේ අතින් අල්ලගෙන ඉස්කෝලේ වෑන් එක ලගටම ගෙනල්ලා ඇරලවනවා..ඊට පස්සේ තමා එයා ඉස්කෝලේ යන්න ඇදගන්නේ..මම ඉස්කෝලේ ඇරිලා කෙලින්ම දුවගෙන එන්නේ සුභා අක්කත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න...ඒක මහා පුදුම බැදීමක්
මේ සිදුවීම උනේ මට වයස අවුරුදු 6 ක් විතර උනාම මම හිතන්නේ..එදා පුරුදු විදිහටම අපි වත්තේ සෙල්ලම් කර කර ඉදියා..
එතකොටම කොහේද ඉදලා දුවගෙන ආපු තඩි බල්ලෙක් බුරාගෙන අපේ දිහාවට එනවා..සුභා අක්ක්යි මමයි විතරයි මිදුලේ..අපි දෙන්නටම කර ගන්න දෙයක් නෑ..බල්ල කඩාගෙන ආවේ මගේ දිහාවට..සුභා අක්කට හොදටම පුලුවන් කම තිබුනා දුවලා බේරෙන්න..ඒත් එයා එහෙම කරේ නෑ..
එයා කෙලින්ම දුවගෙන ආවේ මගේ දිහාට..ඇවිල්ලා මාව වඩා ගත්තා.වඩාගෙන අඩි දෙකක් තියෙන්න උනේ නෑ අර බල්ල අක්කව හැපුවා..මට හොදට මතකයි..මම අක්කගේ අතේ ඉදගෙන කෑ ගහනවා..අක්ක එක අතකින් මාව වඩාගෙන අනිත් අතින් බල්ලව එලවන්න මහන්සි ගන්නවා..ඒ මදිවට අක්කගේ කකුලෙන් ලේ ගලනවා..ඒත් අක්ක කොයිම මොහොතකවත් මාව අත ඇරියේ නෑ..
 අපේ කෑ ගැහිල්ල ඇහිලා අම්මලා දුවගෙන ඇවිල්ලා බල්ලව එලවලා දැම්මා.. ඌ පිස්සු බල්ලෙක් කියලා පස්සේ තමා දැන ගත්තේ..ලේ ගලන අස්සේ සුහා අක්කා අහනවා 'මල්ලිට කරදරයක් නෑ නේද ' කියලා..ඒක මට තාමත් මතක් වෙනවා අක්කේ..
කොහොම හරි අක්කට ගොඩක් අමාරු උනා..අක්කව කෙලින්ම ගෙනිච්චේ කරාපිටිය ඉස්පිරිතාලෙට..අවාසනාවට මට යන්න උනේ නෑ..
ගෙදරට වෙලා මම හිටියේ ගොඩක් බයෙන්..අනේ සුභා අක්කට කරදරයක් වේවිද....මගේ හිතට ගොඩක් බයයි...
ටික වෙලාවකින් ආයේ අක්කව ගෙනාවා..අක්කගේ ඇස් වල කදුලු..මම ගොඩක් බය වෙලා...අඩනවා...අක්ක මගේ ලගට ආපහු ආවා..ඇවිල්ලා ඇහුවේ ආයෙමත් පරන ප්‍රශ්නෙමයි..."මල්ලිට තුවාල නෑ නේද"
ඊට මාස තුනකට විතර පස්සේ අක්කායි කමලා නැන්දයි අපේ ගෙදරින් ගියා..ඒ යන දවසේ අපි ගොඩක් වෙලා ඇඩුවා...
තවත් අවුරුද්දකට ව්තර පස්සේ තමා අපිට ආරන්චි උනේ අක්ක ඇක්සිඩන්ට් එකක් වෙලා නැති වෙලා කියලා...එදා අපි ගියා මල ගෙදර...අක්කගේ ලස්සන මූන බැන්ඩේජ් පටි වලින් ඔතලා..ඒ අක්කද කියලා අදුර ගන්න බෑ..මම එතනත් කෑ ගගහා ඇඩුවා මේ ඉන්නේ මගේ අක්ක නෙමේ කියලා...
අදටත් මම ආදරේ සුභා අක්කට..මට ආදරේ කියලා ඔප්පු කරපු එක්කෙනෙක් තමා එයා....
එයා අපිත් එක්ක හිටිය නම් සමහර විට එයාගේ ජීවිතේ විතරක් නෙමේ අපේ ජීවිතත් වෙනස් වෙන්න තිබුනා
නිම්ශා...ඔයා මට මතක් කරේ මේ අමතක කරන්න බැරි මගේ ජීවිතේ තියෙන කල්ම අමතක වෙන්නේ නැති කතාව...එදා අර බල්ල මාව හැපුව නම් සමහර විට අද මම මෙතන නෑ....ඒත් අද ඒකේ අනිත් පැත්ත වෙලා ත්යෙන්නේ...මම මෙතන ඉන්නවා..මගේ අක්කා මෙතන නෑ...

(අ) සත්‍ය කථාවක් ඇසුරෙනි - පළමු ප්‍රහාරය..

                                      

                                ඔන්න සහෝදර සහෝදරියනි අද ඉඳන් අපි තවත් අසත්‍ය කථාවක් අක්ෂරයෙන් අරගෙන එනවා. අසත්‍ය කථාවක් කිව්වට මේක අසත්‍ය ආදර අන්දරයක් කියලා කිව්වොත් වඩාත් නිවැරදියි...හරි... අපි වැඩිය කියවන්නේ නැතුව කථාවට යමු..

                                මේකේ ප්‍රධාන චරිතයට පණ පොවන්නේ කොලුවො දෙන්නෙක්.. අපි උන්දෙන්නව රයිගමයයි ගම්පොලයයි කියලා හඳුන්වමු. ඔන්න ඉතින් මේ රයිගමයයි ගම්පොලයයි ගජයාලුවෝ.. කන්නෙ බොන්නේ, ගමන් බිමන් යන්නේ තියා කෙලි පොඩ්ඩියෙක්ට ලයින් දැම්මත් ඒත් එකට.( ගේ නෙමෙයි) , මුන් දෙන්නා ඉගෙන ගත්තෙත් එකම ඉස්කෝලේ එකම පන්තියේ, ඒ වගේම මුන් දෙන්නා තරම් නාහෙට අහන්නෙ නැති යක්කු දෙන්නෙක් මුලු ඉස්කෝලෙටම හිටියෙ නැ. ගුරුවරු කියන කිසිම දෙයක් අහන්නේ නැ. දෙයක් කරන්න හිතුනොත් කරලම තමා පස්ස බලන්නේ. කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි දෙන්නත් එක්ක ඕලෙවල් කරලා යන්තමින් පාස් වෙලා ඒ ලෙවල් වලට බයෝ කරන්න සෙට් උනා.

                               පරණ පුරුදු ඉස්කෝලෙට උනත් උසස්පෙළට එනකොට ඉන්ටවිව් එකකට මුහුණ දීල එන්න ඕනනේ.. ඉතින් අපේ මේ වැද්දෝ දෙන්නට ඉන්ටර්විව් කථාකරලා තිබුනේ හවස් වරුවේ. උදේ වරුවේ ඉන්ටර්විව් තියෙන්නේ අලුතෙන් ඉස්කෝලෙට එන ළමයින්ට. ඒ උනත් හවස් වෙලා තමන්ගෙ අවස්ථාව එනකම් බලන් ඉන්නෙ කොහොමද කියලා රයිගමයයි ගම්පොළයයි දෙන්නත් දත කට මැදගෙන විනීත දරුවෝ දෙන්නෙක් වගේ උදේ පාන්දරම ඉස්කෝලෙට එන්න පිටත් උනා...

                                   හප්පේ..... මේක පරණ ඉස්කෝලෙද කියලා අඳුරගන්නත් බැ.... අලුත් ළමයි හැම තැනම ... පාට පාට ටයි දාගත්ත කෙල්ලෝ සූ ...... ගාලා. අපේ ලොක්කෝ දෙන්නත් ඉතින් හොඳ කෙල්ලො ඉන්නවද කියලා පොඩ්ඩක් සර්ච් කරලා බැලුවා.. මෙන්න ඉන්නවා ලස්සන සුවිනීත සුකොමල චූටි පැංචියෙක්..කෙල්ලව දැක්කා විතරයි වැද්දෝ දෙන්න ගොලු උනා.. එච්චරටම ලස්සනයි කෙල්ල. දෙන්නත් එක්ක ඒ වෙලාවෙම අනික් අයට වාරණ නියෝගයක් නිකුත් කලා. " අර කෙල්ලට කිසිම කෙනෙක් පැණි හලලා තිබුනොත් බලාගෙනයි " කියලා. මෙහෙම කිව්වම සමහර කොල්ලොන්ගේ මූණු බලාගෙන ඉඳිද්දි හතරැස් උනා.ඒත් මොනා කියලා කරන්නද....... සත්තු දෙන්නගේ හැටි දන්න නිසා සෙට් එකම කට පියාගෙන හිටියා.

                                  දැන් වැද්දො දෙන්නගේ සිහියේ තියෙන්නේ එකම දෙයක් විතරයි. ඒ කොහොම හරි කෙලි පොඩ්ඩිගේ නම අහගන්න. කොහෙ අහන්නද...??? තියන ආඩම්බරකම. ලස්සන නිසා වෙන්න ඇති.. ඇවිදින්නෙත් පොළවෙන් අඩි දෙකක් විතර උඩින්. ඒත් කොහොම හරි නම අහගන්නත් එපැයි.

                                      නම අහගන්න ක්‍රමයක් දස අතේ කල්පනා කරලා කරලා අන්තිමේදි රයිගමයගේ ටිකිරි මොලේට ටොප් අයිඩියා එකක් ආවා. ඇයි බොලේ ඉන්ටර්විව් එකට කතා කරන්නේ නම කියලනේ .. එතනට ගියානම් කිසි අවුලක් නැතුව නම අහගන්න තිබුනා. ඒත් එතනට යන්නෙ කොහොමද ??? ගියොත් පින්සිරිපාල සර්ගෙන් නොමිලේ වේවැල් කසාය වඩියක් ලැබෙනවා ශුවර්. එතනට යවන්න පුලුවන්නෙක්ව හොය හොය ඉඳලා අන්තිමට  සත පනහේ බුල්ටෝ එකක් අරන්දෙන්න පොරොන්දු වෙලා ලඟ හිටපු පොඩි කෙල්ලෙක්ව නම හොයන වැඩේට බොහෝම අමාරුවෙන් පිටත් කරපු අපේ ලොක්කො දෙන්නා කෙල්ල නමත් අහගෙන එනකම් තාප්පයක් උඩට වෙලා අයිස් පැකට් දෙකකුත් ලෙව කකා බලාගෙන ඉන්නවා.

                                   දැන් කෙල්ල ගිහිනුත් පැය භාගයක් විතර වෙනවා. තවම කෙල්ලත් නැ නමත් නැ. මුන් දෙන්නතත් අම්බානෙකට යකා නැගලා ඉන්නේ. ඉවසීමේ රතු කට්ට පනින්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි  අර කෙල්ල හැටට හැටේ දුවගෙන එනවා... කෙල්ලට හති. කතා කොරගන්නත් බැ... අන්තිබේදි තටඹලා තටඹලා මේ කෙල්ල කියපි.

           " රයිගම අයියේ රයිගම අයියේ... ඒ අක්කගේ නම ලෙන්චිනා "



                                                    
                                                                                    ..............ටූ බී කන්ටිනියුඩ්................